شاعری با دفتری از گلوله های خیس

 نیامدهام که بمانمآمدهام که بمیرم!و زندگی ماهی قرمز کوچک و سرگردانی بودکه نرسیده به صبح روز سوم عید تمام شد...بیپرده بگویمگاهی باید برای عشق مشت گریان واشدهای باشیو چنان به پای او بیفتی که مرگ راه خانهاش را برای همیشه گم کند... تمام جادههای جهان را قدم زدمبه آخر این خیابان خسته رسیدمو راهی جز دوست داشتن توپیش رویم نیست...خندههایم را نبیناینکه باد را با دمیدن در گل شیپوری صدا میزنمو جای تو اینجاکنار این دریچه دلتنگ خالیu200eست... گاهی فکر میکنم زمینی بایر هستمچاهی بدون آبکه پرندگان...

ادامه مطلب