نوازش

یک زن برای دوست داشتن تو کافی نیست...

ماه با اشتیاقی که به ایوان خانه میآید
رود با آغوشی که به سمت تو میدود
دشت با لبهایی مست
که تو را میبوسد
و همین اقیانوس که منتظر است بیایی
قدم بگذاری بر سر چشمهایش
تا هرچه صدای واضح مرغان دریایی را
در دامنت بریزد...

بیرمق از هیاهوی مریض خیابان،
گرسنه هستی
و هیچ غذایی جز عشق
یک مرد خسته را دوباره به خود باز نمیگرداند...

حالا اخمهایت را باز میکنی؟!
با من کنار پنجره میآیی برای تماشای ماه
و به من میگویی سفره را چگونه بیندازم
که آسمان دوباره نگیرد دلش
و فردای شلوغ برای همیشه در فردای شلوغ باقی بماند؟!

به من میگویی دوستت دارم
تا خورشید طلوع کند از پیراهنم
و موهایم دلبرانه بپیچد دور انگشتان تو...

به من
میگویی دوستت دارم؟!

شاعری با دفتری از گلوله های خیس...