شاعری با دفتری از گلوله های خیس

او حتی می توانست مرا تا سر حد مرگ آزار دهد، می توانست به من بیxadمحلی کند، جواب تلفنxadهایم را ندهد و اصلاً مرا نبیند. او حتی می توانست کاری کند که من شبxadها با یک شب به خیر ساده خوشبخت یا بدون آن با بالشی خیس از گریه چشمxadهایم را روی هم بگذارم. چه خوشبختی فوقxadالعادهxadای...! روح من تشنه همین حال بود. حال و روزگاری که در آن حس نامتعارف «به سیم آخر زدن»، کلیشهxadای پیش پاافتاده و تکراری به نظر می آمد. نمیدا...

ادامه مطلب