این خونی که هر نيمهشب از شقیقه هایم فرو می ریزد...

امشب تو را به نام پنهان و همیشگیات صدا می زنم؛ محبوب من...!

و گیسوی گریه را يکباره از هم می گشایم در برابر چشمهاي تو...

مرا ببخش...

مرا ببخش که همانند آن بادیه نشین نابخرد و رويا پرداز، آبی بدبو و گلآلود را به نام عشق به تو هدیه دادم و چه رنجها و آسیبها که از این رهگذر نصیب تو نشد...

مرا ببخش...این زن تنها و دیوانه را که زیستن با تو و بی تو برایش به امری محال و ناشدنی تبديل شده است...مرا بخوان و ببخش و بسوزان و به بادها بسپار...

حال غریبی دارم؛ عجیب دلم می خواهد نباشم...بغضی سنگین؛ تجربهاي تیره و دشوار و...

مرا ببخش عبد ستایششده و پرنور...مرا ببخش...

محبوب من....!

آيا جز تو کسي هست که بتواند بيصدا مرا بردارد

در کاغذ بپيچد

با خشم به درياي توفاني بيندازد

و آسوده به خانهاش بازگردد

بي آنکه حتي فرزندش جاي خالي عروسکش را در کنارش حس کرده باشد؟!

شاعری با دفتری از گلوله های خیس...