موهبت ارزشمند گریستن...

مدت ها بود یک دل سیر گریه نکرده بودم...

نمی دانم شاید به خاطر مشغله کاری زیاد

یا به خاطر ترس از مواجهه با احساسات و شرایطی که چندان باب طبعم

نبودند و خوب چشمه زلال اشک عجیب در من خشکیده بود....

اما امشب چه زیبا و دل انگیز غافل گیر شدم از بارش بی امان این همه فریاد

بر گونه هایم...

عین رگبارهای بهاری و غریب این اواخر تهران'

گریستم و تازه شدم

و انسان جز موهبت بی بدیل گریه و لبخند

چیز دیگری نیست...

شاعری با دفتری از گلوله های خیس...